Welkom op ons weblog
Ik zal hier regelmatig een stukje schrijven over onze Blauwe Russen in onze cattery.

Ik vind het leuk als jullie een reactie achterlaten

ps. Onze cattery heeft zijn naam te danken aan ons eerste rusje Yevpraksiya, zij is in 1990 in Rusland geboren en ze is nog ‘het oude type’ rus, vandaar haar amber kleurige ogen.

Vanmorgen kwam onze overbuurvrouw met haar zoontje Marc van 16 maand bij mij een kopje koffie drinken. Marc is dieren gewend en is heel erg lief voor ze. Onze Nena is geen kleine kinderen gewend, toch was ze niet bij Marc weg te slaan. Waar Marc was, was zij ook. Het was ontzettend schattig. Zelfs toen Marc perongeluk op haar staart stapte vertrok ze geen spier. Ze hadden de dikste pret samen. Ik denk dat het in haar genen zit, want papa Bolshoi is ook stapelgek op kleine kinderen.

Ook deze foto vond ik terug op mijn fotolog en wilde hem jullie graag laten zien. Hier is Bolshoi nog een klein mannetje en woonde nog bij ons in de kamer. Nu woont hij samen met Milan in het dekkaterverblijf met buitenren in onze tuin. Zoals jullie misschien weten kunnen dekkaters nogal sproeien en dan is het bijna niet haalbaar ze in huis te laten wonen. Of je moet bij binnenkomst van visite een wasknijper uitdelen. In het dekkaterverblijf valt het wel mee, het is daar met materialen gemaakt die goed schoon te maken zijn. Ook hebben onze jongens een radio en verwarming in hun huisje.

Serena, geniet van de zon. Deze foto is gemaakt in de zomer van 2004.

Deze foto’s heb ik gemaakt door een foto van een foto te maken. Bij een paar laat de kwaliteit van de foto te wensen over, maar het geeft jullie wel een indruk. Romanov is in augustus 2004 overleden. Binnen veertien dagen twee van mijn lieverds. Romanov was bijna acht jaar, ook nog veel te jong. Hij was bijna een jaar bij ons in huis (na de castratie) toen hij is overleden. Iedere nacht lag hij op mijn buik te slapen. Ik was dol op dit mannetje. Een ding wil ik wel vertellen over hem, toen hij nog in huis woonde: Voordat hij in het dekkaterverblijf ging wonen sliep hij ook iedere nacht bij me. Op een nacht werd ik wakker en dacht: wat is mijn kussen toch nat. Ik was wel heel erg verkouden, en dacht in eerste instantie dat het kussen daarom nat was geworden. Omdat ik toch wakker was ging ik naar beneden naar het toilet. Ik dacht een vreemd luchtje te ruiken in mijn haren. Weer boven rook ik aan mijn kussen. Ik rook wel iets maar omdat ik zo verkouden was niet echt goed. Ik heb Jan wakker gemaakt en vroeg hem eens te ruiken. Mijn vermoeden was waar…. onze Romanov had op mijn kussen geplast. Het werd steeds erger, iedere dag begon hij op mijn dekbed te plassen. Jan was al bezig met het dekkaterverblijf, hij heeft hem versneld afgemaakt.
Het vloertje is daarom niet helemaal glad geworden. Ook deze schat mis ik nog steeds, gelukkig heb ik een prachtige zoon van hem onze Kazim. Hij doet me heel veel aan zijn vader denken. Kijk maar eens naar de foto van Romanov en naar een van Kazim dan zien jullie het vast ook wel.

Kleine Romanov:

Romanov in het dekkaterverblijf:

Op de volgende foto Romanov met zijn grote vriend Yefpraksiya’s Serebro

Op deze foto is Romanov gecastreerd en weer in huis.

Ik was net even op internet aan het kijken naar het fotolog dat ik een paar jaar geleden was begonnen. Ik was er mee gestopt omdat het bijna niet lukte er foto’s op te plaatsen. Het ging zo vreselijk traag. Het blijkt dat de site ondanks dat ik hem niet meer gebruik toch niet verwijderd is. En wat kom ik tegen: mijn mannetje…. Orlov. Dit was mijn xe9xe9n van mijn allerliefste mannetjes die ik jullie graag wil laten zien. Voor de duidelijkheid Orlov woonde bij ons maar hij was van Nanna en Aart van cattery Zvizda waar wij mee samen werken.
Orlov is in juli 2004 overleden op vierjarige leeftijd. Goh, wat mis ik dit manneke. (nog steeds) Hij was zo’n lieve schat. Ik zou jullie veel meer over hem willen vertellen, maar op dit moment heb ik de tranen in mijn ogen. Dat heb je soms als je onvoorbereid een dierbare foto ziet.

Het is nog lang geen zomer en toch heeft onze Serena een blote buik. We mogen de verwarming wel hoger zetten voor ons meisje Vanmorgen om negen uur moesten wij haar bij de dierenarts brengen. Serena vloeide weer en het leek ons niet goed om nog langer te wachten met de sterilisatie. Om half twee mochten we bellen en kregen te horen dat we haar om vier uur weer op mochten komen halen. De operatie was goed verlopen. Toen we om vier uur kwamen werd ons verteld dat Serena een cyste op de rechter eierstok had en dat ze daarom steeds zo kort op elkaar weer krols was. Van een baarmoederontsteking was niets te zien. In eerste instantie dachten wij daaraan omdat deze diagnose de vorige keer toen ze vloeide ook was gesteld. Maar goed, het maakt niet uit. In huis gekomen mocht ze direct uit de reismand, als ze rustig zou zijn mocht ze gewoon tussen de poezen lopen anders zouden wij de bench van boven moeten halen.
Serena stapte uit haar mandje en wandelde alsof er niets gebeurd was de kamer in. Ze sprong zelfs op de tafel en er weer af. Ik ben heel blij met onze dierenarts, bij onze vorige dierenarts kreeg je de dieren mee als ze nog bewusteloos waren. Hier krijg je ze mee als ze helemaal goed bij zijn en ze mogen ook direct weer eten. Ik had haar kipfilet beloofd en toen ik het had gekookt kwam ze op het aanrecht ze kon bijna niet wachten totdat het iets was afgekoeld. Ze heeft lekker gegeten en daarna waren wij haar in een keer kwijt. We dachten dat ze naar boven was geglipt, maar dat bleek na enig zoekwerk niet zo te zijn. Ze lag in de klauterton of liever gezegd ze zat in de klauterton haar blote buik te wassen. Ik was een beetje bang dat ze aan de hechtingen zou bijten maar dat deed ze gelukkig niet. Even later was het plekje boven op de krabpaal vrij en is ze daar lekker gaan liggen. Ik ga steeds even bij mijn meisje kijken, volgens mij gaat het prima ze spint direct als ik haar knuffel.

Voordat ik deze foto’s maakte zei ik tegen haar: ik kan je buikje zo niet zien. Het was net alsof ze precies begreep wat ik bedoelde, ze ging anders liggen zodat ik haar buikje op de foto kon zetten.
Het is een heel mooi klein sneetje. Met als ik het goed heb gezien vier hechtingen.

Onze Noa is een boefje, alleen zie ik soms niet zo snel wie, wie is. In eerste instantie dacht ik dat de kittens van Jalda de yucca hadden ontdekt. Maar nee, het was Noa.

Hier bekijkt ze even de schade die Biskaya heeft aangericht….

Daarna rent ons dametje door de kamer, ik sta voor de kast als ze tegen mij op klautert en onder mijn trui verdwijnt. Ze houdt zich stevig vast (au) dus ik ondersteun haar maar. Ze vindt het heerlijk onder mijn trui en is dan ook niet van plan dit nieuw veroverde plekje op te geven.

Er zit dus niets anders op dan om gezellig met haar onder mijn trui op de bank te gaan zitten.
En wat nu als je toch iets wilt zien…..????

Ze is toch niet van plan onder mijn trui vandaan te komen en nestelt zich weer lekker tegen me aan, haar kopje verdwijnt weer onder mijn trui en ze valt heerlijk in slaap.

Als eerste een foto van een slapende Noa en een slapende Nena..

Noa slaapt hier zittend op de klauterton… Ze wiebelt alle kanten op…..

Gaap… (jammer dat de oortjes er niet op staan, maar met zo’n wiebel tante was dat extra moeilijk…

Nu even helemaal wakker….

Maar sorry hoor, ik ben nog wel heel erg lui…..

En hier komt er al weer zo’n grote gaap, al lijkt het heel iets anders…. (best gevaarlijk)

Moet dat nu??? Mij steeds storen in mijn slaap…

Oke jij je zin, ik ben wakker….

Even tussen door kijken of er iets te eten valt….

En dit is helemaal mijn favoriete slaaphouding, moet je zien ze friemelt met mijn staart…. heerlijk, super ontspannen heet dat ….

En nu mijn vrouwtje dit tikt lig ik natuurlijk al weer te slapen….. Nu tussen Biskaya en Serena in boven op de klauterton. Ik krijg amper mijn oogjes open, sjonge ben ik even moe….

Dit zijn de twee kittentjes die bij ons blijven Noa (17 dec. 05) en Nena (18 jan. 06) Op de foto’s liggen ze super lief bij elkaar. We hopen dan ook dat ze samen dikke vriendinnen zullen worden.

Noa…